2 . خداوند در آيات متعدّدى ، مردم را به اميدوارى ، دعوت مىكند و صريحاً از ما مىخواهد كه يأس و نااميدى را از خود دور كنيم و به رحمت واسعهء او ، دل خوش داريم ؛ 3 . اخبار فراوانى از معصومان عليهم السلام به ما رسيده است كه حاكى از اميدوارى آن بزرگواران و تشويق پيروانش به لطف و رحمت خداست ( چنان كه گذشت ) ؛ 4 . از آيات و روايات ، استفاده مىشود كه اميدوارى بايد همراهِ عمل صالح و طاعت و ترك معصيت باشد ؛ زيرا اگر انسان ، اميد دستيابى به چيزى را داشته باشد ، بايد خود را براى رسيدن به آن آماده كند . فصل چهارم : جمع خوف و رجا تا اين جا دانسته شد كه اخبار و آيات زيادى در فضيلت خوف و رجا ، وارد شده است . حال ، اين سؤال مطرح مىشود كه : آيا خوف ، برتر است يا رجا ؟ نويسنده ، در بخش اوّل اين فصل ، به بررسى اين موضوع پرداخته و خواسته است كه جوابى براى اين سؤال پيدا كند ، به همين منظور ، ابتدا مثلى مىزند كه : اگر از كسى بپرسند آب بهتر است يا نان ؟ جواب ، بسيار واضح است : نان براى گرسنه ، بهتر است و آب براى تشنه و اگر گرسنگى و تشنگى ، با هم عارض شوند ، هر كدام شديدتر است ، بايد مراعات شود . اگر گرسنگى غالب بود ، نانْ بهتر است و اگر تشنگى غالب بود ، آب ، و اگر در شدّت و ضعفْ مساوى باشند ، آب و نان نيز مساوى هستند و بايد ميان آنها تعادلى برقرار كرد . حال ، با توجّه به اين كه خوف ، داروى غفلت است و رجا ، معالج يأس ، بايد ديد كه كدام يك از اين دو بيمارى ، بر قلب عارض شده است تا داروى مناسبش استعمال شود ؛ امّا قلب مؤمن - كه خالى از اين دو بيمارى است - ، بايد مالامال از خوف و رجا باشد و نقصان و نبود هر يك ، عامل بازدارنده‌اى در سير معنوى و روحى انسان در